انواع زمان در انگلیسی به همراه کاربرد و ساختار

یادگیری زمان ها یکی از پایه ای ترین بخش های گرامر زبان انگلیسی است و نقش مستقیمی در درک مفهوم جمله و انتقال درست منظور دارد. بسیاری از دانش آموزان هنگام خواندن متن، نوشتن جمله یا صحبت کردن با این سوال روبه رو می شوند که چرا برای یک مفهوم ساده، چند ساختار زمانی مختلف وجود دارد. آشنایی نداشتن با کاربرد هر زمان باعث می شود جمله از نظر معنایی ناقص یا اشتباه برداشت شود. شناخت دقیق ساختار زمان ها کمک می کند تشخیص دهیم یک عمل در چه زمانی رخ داده، آیا ادامه داشته یا به پایان رسیده است.

به همین دلیل تسلط بر زمان ها مهارتی ضروری برای استفاده درست از زبان انگلیسی محسوب می شود. در این مقاله از آموزشگاه زبان ایرانمهر به بررسی کامل انواع زمان در انگلیسی به همراه کاربرد و ساختار هر یک می پردازیم تا مسیر یادگیری برای دانش آموزان شفاف و قابل فهم باشد.

معرفی انواع زمان جمله در انگلیسی

زمان جمله ابزار اصلی برای مشخص کردن زمان وقوع یک عمل هستند و بدون شناخت آن ها، جمله از نظر معنا ناقص یا مبهم خواهد بود. هر زمان، اطلاعات مشخصی درباره شروع، ادامه یا پایان یک عمل ارائه می دهد و به شنونده یا خواننده کمک می کند مفهوم جمله را دقیق تر درک کند. به همین دلیل یادگیری زمان ها در زبان انگلیسی بخشی اساسی از فهم زبان محسوب می شود.

استفاده صحیح از زمان ها نقش مهمی در مکالمه و نگارش دارد. در گفت وگو، انتخاب نادرست زمان می تواند باعث سوءتفاهم شود و در نوشتار نیز ممکن است منظور نویسنده به درستی منتقل نشود. زمانی که زبان آموز بداند هر ساختار دقیقا در چه موقعیتی به کار می رود، می تواند جملات طبیعی تر، واضح تر و از نظر گرامری صحیح تری بسازد. در جدول انواع زمان در انگلیسی، کاربرد و ساختار آن ها ارائه شده است.

این دسته بندی کمک می کند دید منظم تری نسبت به زمان ها داشته باشید و جایگاه هرکدام را در جمله بهتر تشخیص دهید. در ادامه مقاله، هر یک از این زمان ها به صورت جداگانه توضیح داده می شوند و برای درک بهتر، مثال های کاربردی نیز ارائه خواهد شد تا استفاده از آن ها در مکالمه و نوشتار برای شما ساده تر شود. این شیوه یادگیری، پایه مناسبی برای آموزش زمان های انگلیسی برای مبتدیان ایجاد می کند و درک گرامر را مرحله به مرحله پیش می برد.

انواع زمان در انگلیسی؛ زمان گذشته – past tenses

زمان های گذشته در زبان انگلیسی برای صحبت کردن درباره اتفاقاتی استفاده می شوند که پیش از زمان حال رخ داده اند. این زمان ها کمک می کنند مشخص شود یک عمل چه زمانی انجام شده، آیا ادامه داشته یا قبل از اتفاق دیگری به پایان رسیده است. شناخت تفاوت میان ساختارهای گذشته باعث می شود روایت رویدادها دقیق تر و منظم تر بیان شود. در مکالمه و نوشتار، استفاده درست از زمان گذشته نقش مهمی در انتقال ترتیب وقایع دارد و از ایجاد ابهام جلوگیری می کند.

زمان گذشته ساده؛ Simple Past

زمان گذشته ساده برای بیان عملی به کار می رود که در زمان مشخصی از گذشته اتفاق افتاده و کاملا به پایان رسیده است. در این ساختار، تمرکز اصلی بر انجام شدن عمل است، نه مدت زمان آن. همراه این زمان از قیدهای زمانی استفاده می شود که گذشته بودن اتفاق را مشخص می کنند. این زمان یکی از پرکاربردترین ساختارها در مکالمات روزمره و داستان گویی است. تسلط بر آن در آموزش زبان انگلیسی اهمیت زیادی دارد و پایه درک سایر زمان های گذشته محسوب می شود.

ساختار:

Subject + verb (past form)

کاربردهای اصلی:

• بیان عملی که در گذشته انجام شده و پایان یافته است.

مثال:

I studied English yesterday.

She visited her grandmother last week.

زمان گذشته استمراری؛ Past Progressive

زمان گذشته استمراری برای توصیف عملی استفاده می شود که در گذشته برای مدتی در حال انجام بوده است. گذشته استمراری زمانی به کار می رود که بخواهیم روند انجام یک کار را نشان دهیم، نه پایان آن. اغلب همراه با عملی دیگر می آید که در میانه انجام آن اتفاق افتاده است. استفاده از این زمان کمک می کند فضای زمانی جمله واضح تر و تصویری تر شود. در روایت داستان ها کاربرد زیادی دارد.

ساختار:

Subject + was / were + verb (infinitive) + ing

کاربردهای اصلی:

• بیان عملی که در گذشته در جریان بوده است.

مثال:

I was watching TV when you called.

They were studying all evening.

زمان گذشته کامل؛ Past Perfect

زمان گذشته کامل زمانی استفاده می شود که بخواهیم نشان دهیم عملی قبل از عمل دیگری در گذشته اتفاق افتاده است. در این ساختار، ترتیب زمانی رویدادها اهمیت زیادی دارد. این جملات زمانی به کار می روند که دو اتفاق در گذشته رخ داده باشند، اما یکی زودتر انجام شده باشد. این زمان باعث می شود رابطه علت و زمان بین اتفاق ها شفاف تر شود. در متون نوشتاری و داستانی کاربرد بالایی دارد.

ساختار:

Subject + had + verb (past participle)

کاربردهای اصلی:

• بیان عملی که قبل از عمل دیگری در گذشته رخ داده است.

مثال:

She had finished her homework before dinner.

We had left the house when it started raining.

زمان گذشته کامل استمراری؛ Past Perfect Progressive

زمان گذشته کامل استمراری برای بیان عملی به کار می رود که در گذشته برای مدتی ادامه داشته و سپس قبل از اتفاق دیگری متوقف شده است. تمرکز این زمان بیشتر بر مدت انجام عمل است. گذشته کامل استمراری زمانی استفاده می شود که بخواهیم نشان دهیم یک فعالیت طولانی مدت زمینه ساز اتفاق بعدی بوده است. این ساختار در توضیح علت خستگی، تاخیر یا نتیجه یک عمل بسیار کاربردی است. استفاده درست از آن دقت جمله را افزایش می دهد.

ساختار:

Subject + had + been + verb + ing

کاربردهای اصلی:

• بیان عملی که برای مدتی در گذشته ادامه داشته و قبل از اتفاقی دیگر پایان یافته است.

مثال:

I had been studying for hours before the exam started.

They had been working all day when the power went out.

هرکدام از این ساختارها نقش مشخصی در بیان ترتیب، مدت و زمان وقوع رویدادها دارند. شناخت این تفاوت ها کمک می کند روایت اتفاقات گذشته دقیق تر و حرفه ای تر بیان شود. در ادامه، به سراغ زمان های حال در زبان انگلیسی می رویم و کاربرد هر یک را به صورت جداگانه بررسی خواهیم کرد.

انواع زمان در انگلیسی؛ زمان حال – present tenses

زمان های حال در زبان انگلیسی کاربرد گسترده تری دارند. این زمان ها می توانند عادت ها، واقعیت های عمومی، فعالیت های در حال انجام و حتی ارتباط میان گذشته و حال را نشان دهند. انتخاب درست زمان حال نقش مهمی در طبیعی بودن جمله دارد و به مخاطب کمک می کند منظور گوینده را دقیق تر درک کند. این مهارت در فضای کلاس زبان نقش مهمی در تقویت مکالمه و جمله سازی صحیح ایفا می کند. تسلط بر این زمان ها پایه اصلی مکالمه و نگارش صحیح در زبان انگلیسی محسوب می شود.

زمان حال ساده؛ Simple Present

زمان حال ساده برای بیان کارهایی استفاده می شود که به صورت منظم یا همیشگی انجام می گیرند. این زمان برای صحبت درباره عادت ها، برنامه های روزمره و واقعیت های ثابت کاربرد دارد. در جملات خبری، علمی و آموزشی نیز اغلب از این ساختار استفاده می شود. توجه به شکل فعل در سوم شخص مفرد اهمیت زیادی دارد. این زمان یکی از پرکاربردترین ساختارها در زبان انگلیسی است.

ساختار:

Subject + verb + (e)s

کاربردهای اصلی:

• بیان عادت ها، کارهای تکراری، حقایق عمومی و دستورالعمل ها.

مثال:

I study English every day.

She works in a hospital.

زمان حال استمراری؛ Present Progressive

زمان حال استمراری برای بیان عملی استفاده می شود که در لحظه صحبت در حال انجام است. این زمان همچنین می تواند برای برنامه های مشخص آینده نزدیک نیز به کار رود. تمرکز اصلی آن بر “در جریان بودن” عمل است. زمان حال استمراری همراه با قیدهای زمانی خاص استفاده می شود. این ساختار در مکالمات روزمره کاربرد فراوانی دارد.

ساختار:

to be + verb (infinitive) + ing

کاربردهای اصلی:

• بیان کاری که اکنون در حال انجام است یا برنامه مشخص نزدیک.

مثال:

I am studying right now.

They are meeting their teacher this afternoon.

زمان حال کامل؛ Present Perfect

زمان حال کامل برای بیان عملی استفاده می شود که در گذشته اتفاق افتاده اما نتیجه یا اثر آن تا زمان حال ادامه دارد. در این ساختار، زمان دقیق انجام عمل اهمیت ندارد و تمرکز اصلی بر ارتباط میان گذشته و حال است. این زمان در مکالمه و نوشتار رسمی بسیار رایج است و برای بیان تجربه ها استفاده می شود. در بسیاری از دوره های تدریس خصوصی زبان انگلیسی، این زمان به صورت عمیق تر آموزش داده می شود تا زبان آموز بتواند تفاوت آن را با گذشته ساده به درستی درک کند.

ساختار:

have / has + verb (past participle)

کاربردهای اصلی:

• بیان عملی در گذشته که با زمان حال ارتباط دارد.

مثال:

I have finished my homework.

She has visited Paris before.

زمان حال کامل استمراری؛ Present Perfect Progressive

زمان حال کامل استمراری برای بیان عملی استفاده می شود که در گذشته شروع شده و تا زمان حال ادامه داشته یا به تازگی متوقف شده است. در این ساختار، مدت زمان انجام عمل اهمیت ویژه ای دارد. این زمان برای تاکید بر روند انجام کار به کار می رود. استفاده از آن باعث می شود جمله طبیعی تر و دقیق تر بیان شود. در مکالمات روزمره کاربرد بالایی دارد.

ساختار:

have / has + been + verb + ing

کاربردهای اصلی:

• بیان عملی که در گذشته شروع شده و هنوز ادامه دارد یا تازه تمام شده است.

مثال:

I have been studying for two hours.

She has been working all morning.

انتخاب درست میان حال ساده، استمراری و کامل تاثیر مستقیمی بر وضوح جمله می گذارد. زمانی که این تفاوت ها به درستی درک شوند، مکالمه و نگارش روان تر خواهد شد. در ادامه مقاله، به بررسی انواع زمان در انگلیسی؛ زمان آینده می پردازیم و ساختارهای مختلف بیان آینده را به صورت کامل توضیح خواهیم داد.

انواع زمان در انگلیسی؛ زمان آینده – future tenses

زمان های آینده در زبان انگلیسی برای بیان اتفاقاتی به کار می روند که بعد از زمان حال رخ می دهند. این زمان ها فقط به یک ساختار محدود نمی شوند و بسته به میزان قطعیت، نوع برنامه ریزی یا پیش بینی، شکل های متفاوتی دارند. انتخاب درست زمان آینده کمک می کند منظور گوینده شفاف تر منتقل شود و جمله حالت طبیعی تری داشته باشد. به همین دلیل شناخت تفاوت میان ساختارهای آینده در مکالمه و نگارش اهمیت زیادی دارد.

زمان آینده ساده؛ Future Simple (Will)

زمان آینده ساده با “will” زمانی استفاده می شود که تصمیم در لحظه گرفته شده باشد یا بخواهیم پیش بینی و نظر شخصی خود را بیان کنیم. این ساختار زمانی به کار می رود که برنامه از قبل مشخص نبوده است. همچنین برای قول دادن یا بیان احتمال وقوع یک اتفاق نیز کاربرد دارد. استفاده از این زمان در مکالمات روزمره بسیار رایج است. درک درست آن پایه یادگیری سایر زمان های آینده محسوب می شود.

ساختار:

will + verb

کاربردهای اصلی:

• پیش بینی، تصمیم لحظه ای و بیان نظر درباره آینده.

مثال:

I will help you with your homework.

She will probably be late.

زمان آینده؛ ساختار Going to

ساختار “going to” زمانی استفاده می شود که برنامه ای از قبل مشخص شده باشد. همچنین زمانی به کار می رود که بر اساس شواهد فعلی بتوان نتیجه منطقی درباره آینده گرفت. در این زمان، تصمیم پیش از لحظه صحبت گرفته شده است. تفاوت آن با “will” بیشتر در میزان قطعیت و برنامه ریزی مشخص می شود. این ساختار در مکالمات روزمره بسیار پرکاربرد است.

ساختار:

to be + going to + verb

کاربردهای اصلی:

• بیان برنامه از قبل تعیین شده یا نتیجه منطقی.

مثال:

I am going to start a new course next month.

Look at the clouds. It is going to rain.

زمان آینده استمراری؛ Future Progressive

زمان آینده استمراری برای بیان عملی استفاده می شود که در آینده در حال انجام خواهد بود. تمرکز این زمان بر روند انجام عمل در یک بازه زمانی مشخص است. این ساختار برای بیان برنامه های آینده با تاکید بر مدت زمان کاربرد دارد. در مکالمات رسمی و غیررسمی هر دو استفاده می شود. این زمان به جمله حالت توصیفی تری می دهد.

ساختار:

will + be + verb + ing

کاربردهای اصلی:

• بیان عملی که در آینده برای مدتی در جریان خواهد بود.

مثال:

This time tomorrow, I will be studying.

They will be traveling during the summer.

زمان آینده کامل؛ Future Perfect

زمان آینده کامل زمانی استفاده می شود که بخواهیم نشان دهیم یک عمل تا زمان مشخصی در آینده به پایان خواهد رسید. تمرکز این ساختار بر نتیجه نهایی عمل است، نه روند انجام آن. زمان آینده کامل همراه با عباراتی می آید که یک نقطه زمانی در آینده را مشخص می کنند. این زمان در نوشتار رسمی و آزمون ها کاربرد زیادی دارد. یادگیری آن باعث افزایش دقت زبانی می شود.

ساختار:

will + have + verb (past participle)

کاربردهای اصلی:

بیان عملی که تا زمان مشخصی در آینده کامل می شود.

مثال:

I will have finished the project by Friday.

She will have graduated by next year.

زمان آینده کامل استمراری؛ Future Perfect Progressive

زمان آینده کامل استمراری برای بیان عملی استفاده می شود که تا نقطه ای مشخص در آینده ادامه داشته است. تمرکز اصلی این زمان بر مدت انجام عمل است. این ساختار زمانی به کار می رود که بخواهیم طول زمان یک فعالیت را در آینده نشان دهیم. اگرچه کاربرد آن نسبت به سایر زمان ها کمتر است، اما در متون دقیق و رسمی اهمیت زیادی دارد. استفاده صحیح از آن نشان دهنده تسلط بالا بر گرامر است.

ساختار:

will + have + been + verb + ing

کاربردهای اصلی:

• بیان عملی که تا زمان معینی در آینده ادامه داشته است.

مثال:

By next month, I will have been studying English for two years.

She will have been working here for a decade by 2030.

در این بخش با زمان های آینده و تفاوت کاربرد هر یک آشنا شدیم. همان طور که مشاهده شد، انتخاب ساختار مناسب به میزان قطعیت، نوع برنامه ریزی و تمرکز جمله بستگی دارد. شناخت دقیق این زمان ها باعث می شود بیان رویدادهای آینده واضح تر، منظم تر و از نظر گرامری صحیح تر انجام شود.

زمان افعال در زبان انگلیسی

زمان افعال نقش اصلی در ساختار جملات انگلیسی دارد و به ما کمک می کند بدانیم عملی چه زمانی اتفاق افتاده یا ادامه دارد. شناخت افعال پرکاربرد و تغییرات آن ها در زمان های مختلف، یادگیری گرامر را ساده تر و مکالمه را طبیعی تر می کند. درک صحیح این افعال به زبان آموز امکان می دهد جملات صحیح و روان بسازد. در ادامه 15 فعل پرکاربرد در زبان انگلیسی و سه شکل اصلی زمانی هر کدام ارائه شده است.

آشنایی با افعال پرکاربرد و شکل های مختلف آن ها پایه ای ضروری برای یادگیری زمان ها و ساختارهای جملات انگلیسی است و به زبان آموز کمک می کند با اطمینان بیشتری در مکالمه و نوشتار عمل کند.

جمع بندی؛ تسلط بر زمان ها، پایه اصلی یادگیری زبان انگلیسی

شناخت ساختار هر زمان و آگاهی از کاربرد آن، نقش مهمی در درک متن، مکالمه روان و نگارش صحیح دارد. زمانی که دانش آموز بداند هر جمله در چه موقعیتی باید با کدام زمان ساخته شود، خطاهای گرامری به طور چشمگیری کاهش پیدا می کند. تمرین مداوم همراه با یادگیری اصولی، مسیر تسلط بر زمان ها را ساده تر می کند. اگر قصد دارید این مباحث را به صورت هدفمند و با راهنمایی مدرس حرفه ای یاد بگیرید، شرکت در دوره های آموزشگاه زبان ایرانمهر می تواند انتخاب مناسبی برای تقویت گرامر و مکالمه زبان انگلیسی شما باشد.

سوالات متداول

بیشتر بخوانید: نحوه تسلط بر ساختار زمان در زبان انگلیسی

بیشتر بخوانید: ترتیب قید مکان و زمان در زبان انگلیسی

منابع:

studyflix.de | busuu